Γιατί η Mercedes συνεχίζει τις κακές εκκινήσεις;

Η Mercedes φαίνεται να έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη ικανότητα στο να αυτοσαμποτάρεται πριν καν ολοκληρωθεί ο πρώτος γύρος ενός αγώνα. Ενώ το μονοθέσιο δείχνει συχνά ενθαρρυντικά σημάδια ταχύτητας σε ρυθμό αγώνα, οι εκκινήσεις έχουν εξελιχθεί σε μια «μαύρη τρύπα» που καταπίνει κάθε πλεονέκτημα που κερδίζουν οι οδηγοί της στις κατατακτήριες δοκιμές.

Ο Toto Wolff δεν μάσησε τα λόγια του, χαρακτηρίζοντας το φαινόμενο ως εντελώς απαράδεκτο, καθώς οι Kimi Antonelli και George Russell βρίσκονται σταθερά σε θέση άμυνας με το σβήσιμο των φώτων.

Το τεχνικό αίνιγμα του συμπλέκτη

Το πρόβλημα δεν εντοπίζεται απλώς στα αντανακλαστικά των οδηγών, αλλά έχει βαθιές τεχνικές ρίζες. Η σύγχρονη Formula 1 απαιτεί χειρουργική ακρίβεια στη διαχείριση του συμπλέκτη και το σύστημα της Mercedes παλεύει με μια ανησυχητική αστάθεια στο λεγόμενο “bite point”, δηλαδή το σημείο σύμπλεξης. Αν το μονοθέσιο δεν είναι ρυθμισμένο στην εντέλεια, ο οδηγός έρχεται αντιμέτωπος είτε με υπερβολικό σπινάρισμα των τροχών είτε με απότομη βύθιση των στροφών του κινητήρα.

Αυτή η ευαισθησία επιτείνεται από τους μοχλούς (paddles) στο πίσω μέρος του τιμονιού, οι οποίοι είναι ρυθμισμένοι έτσι ώστε ακόμα και μια απόκλιση χιλιοστού στην κίνηση των δακτύλων να έχει τεράστιο αντίκτυπο. Επιπλέον, η θερμική αστάθεια του υλικού τριβής του συμπλέκτη καθιστά το σύστημα απρόβλεπτο, καθώς η συμπεριφορά του αλλάζει ανάλογα με τη θερμοκρασία που αναπτύσσεται κατά τον γύρο προθέρμανσης ή την αναμονή στο grid.

O Kimi Antonelli, παρά την εκκίνηση από τη pole position, έχασε αρκετές θέσεις πριν τη πρώτη στροφή

Το χάσμα στο λογισμικό και τη χαρτογράφηση

Ένας ακόμα καθοριστικός παράγοντας είναι η χαρτογράφηση της ροπής και το λογισμικό που διαχειρίζεται την εκκίνηση. Ενώ ομάδες όπως η Red Bull και η Ferrari έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μια πιο γραμμική και προβλέψιμη σχέση μεταξύ της απελευθέρωσης του συμπλέκτη και της δύναμης που μεταφέρεται στον δρόμο, η Mercedes παραμένει πιο ευάλωτη στις μεταβολές της πρόσφυσης.

Όταν η επιφάνεια της πίστας παρουσιάζει ελαφρώς λιγότερο κράτημα από αυτό που προέβλεπαν οι προσομοιώσεις, το μονοθέσιο αντιδρά σπασμωδικά. Αυτό αναγκάζει συχνά την παρέμβαση του συστήματος προστασίας από το σβήσιμο του κινητήρα (anti-stall), ακινητοποιώντας ουσιαστικά τον οδηγό για πολύτιμα δέκατα του δευτερολέπτου.

Οι στρατηγικές συνέπειες μιας κακής εκκίνησης

Οι συνέπειες αυτών των αστοχιών είναι καταστροφικές για τη συνολική στρατηγική του αγώνα. Στη σύγχρονη εποχή του αθλήματος, η απώλεια δύο ή τριών θέσεων στην αρχή σημαίνει ότι ο οδηγός εγκλωβίζεται άμεσα σε «τρενάκια» ακάθαρτου αέρα, όπου η προσπέραση είναι εξαιρετικά δύσκολη ειδικά εάν δεν μιλάμε για μεγάλη, άνω του μισού δευτερολέπτου ανά γύρο, υπεροχή σε ρυθμό.

Αυτό οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο, καθώς το μονοθέσιο φθείρει πρόωρα τα ελαστικά του στην προσπάθεια να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, ενώ ταυτόχρονα τα μηχανικά μέρη υπερθερμαίνονται λόγω της κίνησης στον «βρώμικο» αέρα των προπορευόμενων. Για μια ομάδα με το μέγεθος της Mercedes, η επίλυση αυτού του δομικού προβλήματος δεν είναι πλέον επιλογή, αλλά επιτακτική ανάγκη αν θέλει να διεκδικήσει ξανά την κορυφή.